ACTIEVE VREDE
Opstellen over geweldloze krijgskunst (door Peter Van de Ven)
DE DOJO IS EEN WERKPLAATS
02 oktober, 2003
Traditioneel beoefent men aikido in een dojo. Het begrip "dojo" betekent heel wat meer dan louter "gym-zaal".
Naar shintoïstische traditie is een dojo een tempel, waarvan de centrale plaats het altaar is. Daarop bevinden zich verwijzingen naar de persoon die men in die tempel eert. Bij de beoefening van boeddhistische meditatie is de dojo de plaats waar men werkt aan zichzelf en de "verlichting" zoekt. Tot slot, volgens de gewoonten van bushido, is de dojo een symbolisch slagveld, waarbinnen gevechtstechnieken worden getraind.
De dojo is dus een plaats waar de beoefenaars aan zichzelf komen werken, een soort gewijde plaats. Je kan het vergelijken met het atelier van een schilder of schrijnwerker of smid, kortom een werkplaats.
De stichter van aikido, Morihei Ueshiba, vond dat men moest trainen met plezier. Hij bedoelde dit in eerste plaats tegenover de soms harde gewoonten die gangbaar waren bij training van andere krijgskunsten, of tegenover het trainen louter omwille van de graden die je kan bekomen. Het trainen zelf kan een bron zijn vreugde. De dojo is echter geen zaal die gehuurd wordt in functie van een of andere vorm van entertainment of vrijblijvend amusement. "Pure fun" is niet het doel van de training, wel zelfverbetering.
Naast het werk zijn ook de veiligheid en de respectvolle omgangsvormen zeer belangrijk. Alles samen vormt dit de aard en de etiquette van de dojo. Zo zijn er volgende gewoonten: zorri's netjes tegen de tatami plaatsen, groeten, in stilte oefenen, niet zo maar de tatami verlaten, niet eten of drinken in de dojo, de partner niet corrigeren (wel helpen indien nodig), de persoonlijke hygiëne verzorgen, zorg dragen voor je materiaal.
Naar shintoïstische traditie is een dojo een tempel, waarvan de centrale plaats het altaar is. Daarop bevinden zich verwijzingen naar de persoon die men in die tempel eert. Bij de beoefening van boeddhistische meditatie is de dojo de plaats waar men werkt aan zichzelf en de "verlichting" zoekt. Tot slot, volgens de gewoonten van bushido, is de dojo een symbolisch slagveld, waarbinnen gevechtstechnieken worden getraind.
De dojo is dus een plaats waar de beoefenaars aan zichzelf komen werken, een soort gewijde plaats. Je kan het vergelijken met het atelier van een schilder of schrijnwerker of smid, kortom een werkplaats.
De stichter van aikido, Morihei Ueshiba, vond dat men moest trainen met plezier. Hij bedoelde dit in eerste plaats tegenover de soms harde gewoonten die gangbaar waren bij training van andere krijgskunsten, of tegenover het trainen louter omwille van de graden die je kan bekomen. Het trainen zelf kan een bron zijn vreugde. De dojo is echter geen zaal die gehuurd wordt in functie van een of andere vorm van entertainment of vrijblijvend amusement. "Pure fun" is niet het doel van de training, wel zelfverbetering.
Naast het werk zijn ook de veiligheid en de respectvolle omgangsvormen zeer belangrijk. Alles samen vormt dit de aard en de etiquette van de dojo. Zo zijn er volgende gewoonten: zorri's netjes tegen de tatami plaatsen, groeten, in stilte oefenen, niet zo maar de tatami verlaten, niet eten of drinken in de dojo, de partner niet corrigeren (wel helpen indien nodig), de persoonlijke hygiëne verzorgen, zorg dragen voor je materiaal.
posted by Peter Van de Ven # 10:07 
